آنتی یووی

افزودنی های پلیمری

قطعات پلیمری مختلف در مدت زمان کاربری، دچار فرسودگی و پیرشدگی (Aging) می شوند. این فرایند به معنای کاهش خواص عمومی و مهندسی پلیمرها و نهایتا مناسب نبودن قطعه برای کاربری مورد نظر است. قرار گرفتن در محیط های مهاجم مانند شرایط آب و هوایی خاص، سیالات مخرب، بارهای مکانیکی و می تواند سرعت تخریب قطعات پلیمری را چند برابر کند، لذا مقاوم سازی پلاستیک ها در برابر نور خورشید بسیار مورد توجه قرار گرفته است.

مقاوم کننده در بابر اشعه آفتاب Anti UV

یکی از مهمترین عوامل تخریب کننده هر پلیمری که در بسیاری از کاربردها قطعات پلیمری در معرض آن هستند، نور است.نور طبیعی یا همان اشعه خورشید و برخی از نورهای مصنوعی، می توانند انرژی لازم برای شکست پیوندهای شیمیایی زنجیره های پلیمری را مهیا کنند و منجر به تخریب و تضعیف ساختار پلیمر شوند. این فرایند تخریب نوری نامیده می شود و در پایان منجر به ایجاد ریز ترک، تغییر رنگ و تضعیف خواص مکانیکی قطعه مانند مقاومت ضربه و استحکام می شود.

اشعه فرابنفش (UV) انرژی کافی برای تخریب پیوندهای شیمیایی پلیمرهای مختلف مانند پلی الفین، پلی استر، پلی استایرن و را دارد. تخریب توسط اشعه فرابنفش در حضور حرارت و سیالات مهاجم شدیدتر شده و سرعت بیشتری دارد.  انرژی این اشعه در مناطق جغرافیایی مختلف متفاوت است. برای جلوگیری از این تخریب افزودنی های جاذب و پایدارکننده در برابر اشعه UV مورد استفاده قرار می گیرد.

مستربچ های آنتی یو وی بنا بر نیاز های مختلف صنایع پلیمری به طور اختصاصی و مجزا تولید می شوند که هزینه زیاد تری بر دوش مصرف کننده اعمال نشود و در عین حال نهایت خواص مورد نیاز را تامین کند.
 جاذب های یووی به وسیله جذب انرژی، محافظت در برابر تابش اشعه یووی را به وجود می آورند  و این کار را طی یک بازآرایی شیمیایی برگشت پذیر به انجام می رسانند که با روش اخیر انرژی یووی را به صورت گرما باز پس می دهند.
محافظت یووی بهینه را می توان از طریق استفاده از ترکیبی از HALS  و جاذب های یووی کسب کرد.
هیدروکسی بنزوتریازول ها زداینده های رادیکالهای آزاد می باشند و در برخی موارد محافظتی مانند جاذب های یووی فراهم می نمایند. هیدروکسی بنزوتریازولها می توانند در هم افزایی با HALS ها عملکرد فوق العاده ای از خود نشان دهند.